Klik op je rechtermuisknop en kies ‘Link opslaan als’ of ‘Download gekoppeld bestand’

“We moeten niet investeren in het bouwen van hogere minaretten maar in het bouwen van een volgende generatie mensen.” Dit keer gaan we in gesprek met Halil Karaaslan over o.a. Nederlandse moskeebesturen, het trouwen op jonge leeftijd en de onrechtvaardigheid binnen de maatschappij.

Na jaren actief te zijn geweest bij Stichting Contactorgaan Moslims en Overheid (CMO) deelt Halil met ons de stappen die de islamitische gemeenschap volgens hem dient te zetten op weg naar verbetering. Ook waarschuwt hij voor het vervallen in eerder gemaakte fouten en vertelt over de wijze waarop we lering dienen te trekken uit deze fouten. In zijn eigen middelbare schooljaren op het VMBO stond hij te boek als druktemaker en iemand waar docenten regelmatig op mopperden. Nu staat hij echter zelf voor de klas waar hij leerlingen onderwijst over actuele kwesties die spelen in de maatschappij. Tot slot hebben we het over het trouwen op jonge leeftijd. Halil vertelt over hoe het huwelijk hem al op jonge leeftijd een verantwoordelijkheidsgevoel bijbracht, hem leerde een huishouden te onderhouden en hem weerhield van het slechte. Hij sluit af met een prachtige boodschap aan de jongere Halil en alle luisterende studenten: “Durf je kwetsbaar op te stellen en durf fouten te maken! We hebben weinig aan mensen die perfect zijn. Juist wanneer je helemaal vastzit, wil Allah je horen.”

Klik op je rechtermuisknop en kies ‘Link opslaan als’ of ‘Download gekoppeld bestand’

Zijn middelbareschooltijd beschrijft hij als ‘geen leuke tijd’, maar bij maatschappijleer had Nourdeen Wildeman het zeker naar zijn zin. Tijdens zijn lessen maatschappijleer heeft hij geleerd hoe je moet debatteren en hoe je aan de slag gaat met argumentatie. Sindsdien is hij al betrokken bij verschijnende maatschappelijke vraagstukken. Zo zocht Wildeman naar een stichting om Sadaqah (aalmoes) aan te geven, voor de moslimminderheid in Myanmar, de Rohingya. Echter kon hij deze helaas niet vinden. Zijn volgende stap? Het hebben van een idee en uiteindelijk een project, oftewel Stichting as-Salaamah wal’Adaalah. Deze stichting zet zich in voor de veiligheid en rechtvaardigheid voor de Rohingya bevolking. Hier geeft hij ons de les mee dat je soms dingen echt zelf moet doen, zeker als het er niet is, maar je het wel wil.

De ervaring in Myanmar ‘was niet verrijkend, je wordt volslagen moedeloos van al het slechte wat je ziet, waar je niks aan kunt doen’. Het geven van rijst en bijdragen aan de voedseldistributie lukt, maar de beelden van pijn en verdriet, die blijven voor altijd en maken je volslagen moedeloos. Toch blijft hij doorgaan en behoudt hij zijn motivatie, want het is enkel een aanname dat doorgaan met iets niet moedeloos is.